طبق گزارش مطبوعات آن زمان، این هتل در ١۵ طبقه، با ارتفاع ٨٠ متر، ٤١٠ اتاق یکنفره، ١٨٨ اتاق دونفره، ٢٧ شاهنشین و لژهای مخصوص سلاطین و روسای جمهوری، ٩ مغازه، ٣ رستوران مجلل، ٢ تالار غذاخوری با هزینهای بالغبر ٦۵٠ میلیون تومان ساخته و بهعنوان بزرگترین آسمانخراش ایران به جهانیان معرفی شد.
در اسناد قدیمی سرپل تجریش محلی برای به جا آوردن آداب و رسوم تهرانیها و شمیرانیها بود. قدیمیها میگویند میان اهالی تجریش و حتی تهرانیها رسم بود بعد از مراسم عروسی با ماشین عروس به سرپل تجریش میرفتند و بخشی از مراسم پایکوبی و شادی شب عروسی در این محل انجام میشد.
گشت و گذار در تهران قدیم و بازخوانی تصاویر جالب از دورههای گذشته حتما میتواند برای شما هم جذاب باشد.
یافتآباد روستای وسیعی بود که در دوران مظفرالدینشاه به شاهزاده مقتدر آن عصر، «عبدالحسین میرزا فرمانفرما»، فروخته شد.
باغ نگارستان به دلیل وجود عمارتها، آثار و ابنیه بسیار مهم که روایتکننده بخشی از تاریخ ایران و تهران در ٢٠٠ سال پیش است مهم است، اما مهمتر از آن قتلی است که در این باغ رخ داده، آن هم قتل قائممقام فراهانی، وزیر لایق فتحعلیشاه.
تصویر آبخوری قنات فرمانفرما در خیابان حافظ تهران در سال ۱۳۳۰ را نشان میدهد.
زبان اصلی مردم تهران، فارسی است. اما در بعضی نقاط زبانهای محلی نیز دیده میشود که در مجموع از لهجههای فارسی محسوب میشوند. به طور کلی زبان و گویشهای دیگری مانند آذری، گیلکی، لری، مازندرانی نیز به دلیل مهاجرتها به آن افزوده شده است.
در گذشته، گاهی جاروکردن و آبپاشی بیانکنندۀ معنا و مفهومی خاص نیز بوده است؛ بهطور مثال، اگر فردی به شغل یا منصبی خاص دست مییافت، فراشهایش کوچه و سرتاسر گذر، بازارچه و جلوخان خانۀ او را جارو و آبپاشی میکردند و از اینطریق، اهالی متوجه تغییر منصب او میشدند و پیشکشهای خود را به خانۀ او میفرستادند.
در طهران قدیم هر صنف یک علامت، نشانه نمادین داشت که با آن خودشان را در جامعه معرفی و شناخته میشد. مثل بِرَندهای الان که یک علامت دارند و شما علامت را که میبینید متوجه میشوید که کدام مربوط به کدام برند کالا و محصول است.
عمارت موتمنالاطبا، اولین خانه سهطبقه در ایران است که در سال۱۲۶۲ خورشیدی ساخته شده است.
سایر محلات قدیمی تهران، چون ارگ، دولت، یافتآباد، صابونپزخانه، تجریش، هفتچنار، لالهزار، فرحزاد و... در عهد ناصری ساخته شدند.
یکی از قدیمیترین خیابانهای پایتخت، شاپور است که از میدان حسنآباد تا خیابان شوش کشیده شده و از شاهراههای اصلی تهران به شمار میآید. در دوره قاجار به این خیابان «فرمانفرما» میگفتند، اما مدتی بعد نام این خیابان به «شاهپور» تغییر کرد.
اگر همسایهای رختشویی داشت، همسایه دیگر بهکمکش میشتافت. موقع خانهتکانی و ضیافت و مانند آن، همه دست بالا زده یاریاش میکردند و همچنین در نزاعهای زن و شوهری و اختلافات خانوادگی که همه مانند عضو یک پیکر با هم اتفاق میکردند به رفع غائله میکوشیدند. اگر روزها زنها مانند اهالی یک کلوپ کل امورشان از کار و تفریح و ناهار و عصرانه و بزک و وسمهکشی و مانند آن با هم بود، مردهایشان هم شب همین یگانگی را داشتند که هر شب در اتاق یکی جمع شده، پذیرایی شده و به تفریح و خوردن و ریختن و گفت و شنود میپرداختند.
در عهد قاجار تهران صورت هشت ضلعی ناقصالاضلاعی داشت که با خندقی که به دورش حفر کرده بودند از اراضی اطرافش جدا میشد و ارتباط آن با خارج شهر تنها به وسیله دروازهای بود که اطرافش ساخته شده بود. عرض خندق بین شش تا 10 ذرع و عمق آن تقریباً چهار ذرع بود و این آخرین خندق شهر بود که در زمان ناصرالدینشاه حفر شده، محدوده شهر را نسبت به برج و باروهایی که در عهد شاه طهماسب صفوی کشیده شده بود و بیش از یک فرسخ محدوده نداشت تا چهار برابر وسعت بخشیده بود....
نويسندگان سفرنامهها ومتون تاریخی هر یک به جهت اهميت و ارزشی که کوه دماوند برای مردم و سرزمین ایران دارد در طول تاریخ بارها به وصف آن پرداخته اند.
در سال ۱۳۳۷ هجری خورشیدی اسکناسهای دویست ریالی ایران با نمایی از فرودگاه مهرآباد چاپ و نشر شد.
از روزگار رفته حکایت
خیابان فردوسی که در دوران قاجار خیابان علاءالدوله نامیده میشد، یکی از خیابانهای قدیمی شمالی- جنوبی تهران است. این خیابان از میدان توپخانه آغاز شده و پس از گذر از چهارراه اسلامبول به میدان فردوسی در شمال منتهی میشود
مسجد سپهسالار (که پس از انقلاب ۱۳۵۷ با نام مسجد آیتالله مطهری نیز شناخته میشود) یکی از نخستین و بزرگترین مسجدهای شهر تهران است. این مسجد همراه مدرسهای به همین نام در کنار عمارت بهارستان مجلس شورای ملی در میدان بهارستان تهران جای گرفتهاست
نگاهی سطحی به نقشه تهران ناصری این نکته را نمایان میکند که میدان توپخانه مبارکه، عنصر اتصال شهر قدیم به شهر جدید شد و برای گذار از شهر قدیم طهماسبی به شهر جدید ناصری گذر از میدان توپخانه لاجرم بود، موقعیتی بی بدیل برای این میدان بود که تا سالها محفوظ ماند.