«بیست سال پیش، زمانی که بولدوزرهای شهرداری در بخشهای مختلف بافت تاریخی عودلاجان در حال تخریب خانههای تاریخی این محله بودند، سازمان وقت میراث فرهنگی کشور محدوده بافت تاریخی عودلاجان را که از شمال به خیابان امیرکبیر، از غرب به خیابان ناصرخسرو، از جنوب به خیابان پانزده خرداد و از شرق به خیابان ری منتهی میشود را در ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ به عنوان دومین بافت تاریخی شهر تهران با شماره ۱۵۳۸۱ در فهرست آثار ملی ثبت میکند.»
محدوده اودلاجان اعیاننشین بود. صدراعظمهای بنام و شخصیتهای مهم آنجا خانه داشتند. مثلاً سیدالوزراء میرزا عیسی فراهانی پدر میرزا ابوالقاسم قائممقام فراهانی که لقب میرزا بزرگ را داشت در اودلاجان زندگی میکرد. نخستین شاه قاجار هم باوجود اخته بودن حرمسرایش را در اودلاجان به نام حیاط شاهی بناکرده بود. از طرفی کلیمیان هم از نظر مالی در وضعیت مناسبی قرار داشتند.
«اعیاننشین شدن» (gentrification) با جامعه ایرانی و شهرهایش چه میکند؟
بحران اقتصادی ایران در سالهای اخیر، موجب شده که بسیاری از ایرانیها کیفیت محل زندگی خود را یک پله کاهش بدهند: اگر در مرکز شهر زندگی میکردند، حالا به حاشیه شهر رفته اند و اگر در محلهای گرانتر بودند، حالا به محلهای ارزانتر رفته اند. اما این روند (که از قضا در جهان هم سابقه دارد) چه نگرانیهایی ایجاد میکند؟
زن جوان پس از درگیری و اختلاف خانوادگی، مدعی شد که شوهرش دو نفر را کشته و اجسادشان را مثله کرده است.